جون می کنیم تو زندگی حس می کنیم که زنده ایم

جوونیهارو باختیم و فکر می کنیم برنده ایم

نشون می دیم که کوهیمو هیچکی حریفمون نشد

کوه شدن اختیاری نیست زندگی مهربون نشد

تا یک شکسته می بینیم واسش چه اشکا روونه

خودمونم خوب می دونیم که از دل تنگمونه

هی میشکنیم ، می سوزونیم ، اصلاً مهم نیست واسمون

اما تا مارو می شکنن می نالیم از دست زمون

ظاهر کارم که شده قهقهمون به آسمون

کلی برو بیا داریم اما چقدر بی همزبون

گول می زنیم خودمونو به آب و رنگ زندگی

عاشقی رو می خوایم ولی برای رفع خستگی

به سادگی دل میدیم و به سادگی دل می کنیم

واسه یه لحظه دلخوشی به هر دری در می زنیم

روز و شبامون می گذرن بی خبر از دل پیر شده

یادش بخیر جوونی رو وقتی می گیم که دیر شده

با همه اون برد و باخت باید که از نو زد و ساخت

باید با رویا آشتی کرد باید که عشقو خوب شناخت

جمله دوستت دارمو باید به جاش گفت و شنید

دارو باشیم نه داروغه باید به آئینه رسید